Over Beads and Bones
Hoe het tot stand kwam
Elke keer als ik langs de weg een dier zag liggen, kreeg ik een brok in mijn keel: Ik kon het laatste moment van het dier bijna voelen: de verwarring, de angst, het abrupte einde. Ik voelde me altijd intens verdrietig en schuldig dat dit door ons drukke leven en door wegen versnipperde natuur werd veroorzaakt.
Begin 2022, kort na nieuwjaar, was ik onderweg naar het werk toen ik in het midden van de weg een eekhoorntje zag liggen.
Waarschijnlijk was ze even uit haar winterrust gekomen, op zoek naar voedsel. Ze had het niet gehaald.
Wat me het meest raakte, was hoe mooi ze nog was. Zo intact, zo fragiel. Ik wist dat als ik haar daar liet liggen, zou ze tegen de avond volledig platgereden zijn. Haar lichaam herleid tot iets waar mensen hun neus voor ophalen terwijl ze voorbijrijden. Dat idee kon ik niet verdragen.
Na mijn werk ben ik teruggegaan. Ik kende een rustige plek, bij een okkernotenboom. Daar heb ik haar haar laatste rust gegeven. Bloemen had ik niet, maar wel een paar hazelnoten, die ik bij haar neerlegde. Het voelde juist. Eenvoudig, maar met zorg.
Later ben ik nog eens teruggekeerd.
Wat overbleef, waren haar botjes. Ze lagen daar stil en elegant, bijna teder. En toen voelde ik heel duidelijk: hier wil ik iets mee doen. Niet om te nemen, maar om te bewaren. Om dit leven niet zomaar te laten verdwijnen.
Ik verzamelde de botjes en begon te experimenteren. Zo ontstond mijn eerste werk.
Vanaf dat moment kon ik het niet meer níét zien. Hoeveel dieren er langs onze wegen liggen. Hoe normaal dat blijkbaar is geworden. Telkens wanneer ik kon, raapte ik ze op en bracht ik ze naar een rustige plek in de natuur, zodat ze niet eindigden in vergetelheid, maar deel konden worden van de natuurlijke cyclus.
Met de botjes die daarna overblijven, maak ik nu juwelen en decoratie. Kleine kunstwerken die herinneren aan wat we dagelijks verliezen, vaak zonder het op te merken.
Elk stuk draagt dat verhaal met zich mee.
Over mij
Ik woon samen met mijn partner en mijn pluszoon in Bilzen, en heb een bijzonder plekje in mijn hart voor mijn kat met ataxie (De Poes) en een energieke jackrussel, Spike, met wie ik soms wel eens ga kamperen. Buiten zijn is voor mij geen hobby maar een noodzaak: daar vind ik rust en ruimte (en als ik geluk heb een botje) .
Ik doe graag aan bushcraft, met een bijzondere interesse voor spoorzoeken en wildpluk. Juist omdat deze bezigheden me dwingen om te vertragen en mijn aandacht anders in te zetten en om echt te kijken in plaats van voorbij te gaan.
Daarnaast ben ik ergotherapeut en autismecoach. In dat werk ga ik graag wandelend aan de slag met cliënten. Bewegen in de natuur maakt ruimte voor gesprekken, stilte en afstemming, op een manier die binnen vier muren vaak moeilijker (en saaier) is.
Duurzaamheid is één van mijn kernwaarden. We leven al in een uitgesproken wegwerpcultuur, en ik geloof dat zorgvuldiger omgaan met onze wereld en natuur geen luxe is, maar een verantwoordelijkheid die we moeten dragen.
Alles wat ik maak en doe, vertrekt vanuit diezelfde houding: vertragen, aandacht geven en respectvol omgaan met wat ons omringt.
